Czar staroci...

Jestem...

Cała, z bagażem nowych doświadczeń.  Tymczasem uwięziona w domowych czterech ścianach... 

Siedzę i dumam, i czytam i oglądam i wspominam.   W zdjęciach wygrzebałam moje wioskowe starocie           i patrząc myślę sobie... stare a piękne, z duszą... Przywodzą na myśl moich bliskich, którzy kiedyś korzystali  z tych piękności. Piękności dla mnie, zwyczajności dla nich... Te starocie czarują swoją historią, przeszłością. Dzisiaj pochylam się nad nimi, dotykam, muskam dłonią . I myślę jak ONI lat temu kilkadziesiąt po prostu używali nie myśląc tak jak ja dzisiaj. Po trudach wojny, wielu latach niewoli na obcych ziemiach , wrócili do Ojczyzny, i budowali swój nowy dom. Od podstaw, od kawałka ziemi, deski, okna... Gromadzili dobra potrzebne do przetrwania. Dzisiaj ja, w pamięci i w tych starych cudownych przedmiotach pielęgnuję pamięć o wspaniałych, dzielnych ludziach ! 

Stryj mojej mamy był kołodziejem, wyrabiał koła dla całej okolicy. Jaka była moja radość gdy dostałam w prezencie koła jego autorstwa ! Mają pewnie ze czterdzieści lat, a może więcej? Przeleżały w pewnej stodole tyle lat !Nówki :) !!! Teraz mam czas na zastanawianie się gdzie je umieścić !

Stryjowa lampa naftowa

Nie wiem czy te cuda uda się jeszcze jakoś odnowić ?

Jakie drzwi otwierała ta klamka?

Tę Maryjkę Stryjenka przywiozła z Niemiec po pięcioletniej niewoli... Jej już nie ma z nami, a figurka strzeże domu naszego wioskowego

Pod koniec września wpadłam jeszcze do mojej ulubionej stodoły :) gdzie przydasiów nabyłam moc !

Lala w przydasiu.

Na do widzenia moje ostatnie onętki i opienieczki :)

Pozdrawiam. S.

a to było lato...

Za oknem już pochmurno, deszcz o szyby dzwoni, jesienny...

a ja wspominam dzisiaj lato, cudowne, ciepłe, rodzinne

wspomnieniami przeplatane o bliskich ukochanych, którzy odeszli...

cały miesiąc ciurkiem w mojej wiosce cudów...

to było piękne

widzieć dojrzewające zboże 

rozkwitające kwiaty

i zboże dojrzałe, huk kombajnów

boćki szukające jedzonka w skoszonych kłosach...

pięknie było, balsam dla duszy...

kawa na tarasie,książka , leżak...

Moja lilija cudna, prawie czarna...

Georginie, lub jak kto woli dalie :) uwielbiam te kwiaty !

Zwierzaki moje kochane, tez miały cudne wakacje !

Brego uwielbiał "latać" po zbożu :)

Maksiu staruszek , wylegiwał się na foteliku i pilnował domku .

Miejscówka na czytanie i kawkę. Z tego leżaka miałam znakomity widok na wszystko co dziwło się wokół mnie :)

tu już żniwa...

boćki latające za kombajnem

moja pierwsza lawenda, z własnego ogródka :)

Pozdrawiam ciepło z życzeniami polskiej złotej jesieni dla wszystkich. S.

Część czwarta

Dębki

Dębki (kaszb. Dãbeczi, niem. Dembeck)

Kiedyś wioska rybacka, obecnie nadmorska miejscowość wypoczynkowa. Zamieszkana przez kilkudziesięciu stałych mieszkańców wioska.Wioska położona w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Krokowa . Położona jest nad Morzem Bałtyckim , na Wybrzeżu Słowińskim , u ujścia rzeki Piaśnicy, na obszarze Nadmorskiego Parku Krajobrazowego na Kaszubach. 

Gdy przychodzi wiosna, morze a w wraz z nim Dębki zamieszkują w moich snach, w mojej głowie... Nogi przebierają niecierpliwie i szykują się do drogi ! Muszę tam być, choć na dni parę, zagłuszyć tęsknotę za moją Małą Ojczyzną ! 
Tam inaczej pachnie powietrze, tam inaczej mijają dni, tam wszystko jest inne... Jaki tam pyszny łosoś , wędzony zimnym dymem ze swojskiej wędzarni... Flądra kupowana nad ranem prosto z łodzi od rybaka, dorsz soczysty i pachnący ! Las nadmorski , plaża najpiękniejsza na ziemi ! Dębki w moich oczach na zawsze pozostaną cudnym miejscem , i nie zniszczą tego obrazu złośliwe "gadki", że to miejsce jest teraz inne, gorsze... Fakt, dużo się zmieniło , w moim mniemaniu na gorsze :(, lecz ja zawsze podczas swoich wędrówek odnajduję MOJE Dębki! Bo ja znam ukryte ścieżki, bo ja znam prawdziwe Dębki !!!

Wejście 23, "moje" :) wejście na plażę !

Plaża w Dębkach... najpiekniejsza...

Dębki mają jeszcze jedną osobliwość... rzeczkę Piaśnicę, która wpływa do morza. Mała rzeczka, a jaka nieobliczalna ! Co roku zmienia bieg swego koryta !!! Jesienne sztormy "rzucają" nią w każdą stronę !

W okresie międzywojennym wzdłuż rzeczki biegła granica polsko - niemiecka. Piaśnica jest niezwykle urokliwa!!!

To zdjęcie zrobiłam cztery lata temu ... w październiku :)

Mostek na Piaśnicy

 

 

 

dębkowski kanałek :) , w którym można złapać rybki :)

 W Dębkach znajduje się wybudowany w 1935 roku drewniany kościółek oo. Zmartwychstańców, którego wyposażenie wnętrza zaprojektował rzeźbiarz Teodor Pliński z Wiela. Kościółek piękny, maleńki, niepowtarzalny !

 Na do widzenia... róże na sośnie !!!

 

Pozdrawiam ciepło. S.

Część trzecia

Krokowa

Mała wieś, z wielką historią, pięknym zamkiem i kościołem. Początki Krokowej sięgają XII wieku. Do XVIII wieku znajdowała się w rękach rodu Krokowskich. Po wygaśnięciu polskiej linii rodu pod koniec XVIII w., Krokowa przeszła w ręce linii zniemczonej używającej nazwiska von Krockow.Ciekawa historia ... Maria Nurowska napisała książkę "Niemiecki taniec" .Powieść została napisana na podstawie dziejów rodziny von Krockow, będącej dawniej właścicielami zamku w Krokowej.Polecam :)

Ja w mej pamięci widzę zamek zaniedbany, skrzypiący... W zamku mieściła się biblioteka, którą odwiedzałam. Dzisiaj zamek odrestaurowany przyciąga turystów swym pięknem. Zamek otacza fosa i piękny stary park. Nieopodal stoi kościół neogotycki pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Gdy byłam dzieckiem baardzo podobał mi się obraz na ołtarzu głównym przedstawiający św. Katarzynę ! I takie obrałam sobie imię na bierzmowaniu :). Pamiętam jak kiedyś po religii ksiądz sprowadził nas do kościelnych podziemi! Ależ to było przeżycie... Ze strachem i podnieceniem ogladaliśmy miejsce ostatniego spoczynku von Krockowów. Tu chodziłam do szkoły, tu wałęsałam się z koleżankami po szkole. I z Mamą i z Tatą...

Zamek w Krokowej 1860, ze zbiorów Alexandra Dunckera

(za Wikipedia)

piękny... (za zamekkrokowa.pl)

poniżej w moim obiektywie

Kościół

Czas pożegnać się z Krokową...

Pozdrawiam. S.